DERYAMİSAL

To my sisters, Ebru and Pelin...

2009-10-22T18:12:00.004+03:00

Merlin dizisine takmış durumdayım! Bütün bölümlerini seyretmekle yetinmedim bir de internetten dvd extralarını buldum onları izliyorum boş vakitlerimde. Bu ara can sıkıntımın yegane tedavisi Merlin. İçinde bulunduğum bu acınası durumu faydaya çevirmeyi başardım ama: diziden alıntıları, söyleşileri filan çeviriyorum boş zamanlarımda. Zaten bildiğim İngilizce'nin yüzde seksenini bu tür zıvırtılara borçluyum. Gerçi sakıncaları da var bunun, çok önemli kelimelerin çoğunu bilmezken büyücü kelimesinin altı yedi farklı karşılığını bilmek gibi. :P

Merlin sürekli olarak izlediğim ilk İngiliz dizisi. Cnbc-e 'deki diğer İngiliz yapımlarını izlemedim. Harry Potter dediğin de bir film nihayetinde, başı sonu belli. Yani ilk kez İngiliz aksanıyla bu kadar sık muhattap oluyorum. Sonuç olarak elimde olmadan aksanımda kaymalar başgösterdi, R'ler kaybolmaya L'ler toklaşmaya başladı. :) Merlin'in oyuncuları (canlarım benim:) bıcır bıcır konuştukça bende de better'a "beta" deme isteği hasıl oluyor, n'apayım. Bu durumdan en zararlı çıkan kişiler de kızkardeşlerim. Canımın sıkkın olduğu anlarda İngilizce konuşmak (-maya çalışmak diyelim:) gibi bir eğilimim var çünkü! "I decided to speak in English" deyip kollarına yapışıveriyorum. Okey diyip kaderlerine boyun eğiyor garipler. İşte bu yüzden bu yazıyı Merlin'e değil Pelin ile Ebru'ya ithaf ediyorum. :P

Haftasonu özeti

2009-12-07T09:48:00.009+02:00

Haftasonumu bilgisayarın başında geçirdim. Gidilebilecek yerler, yapılabilecek şeyler vardı ama canım evden dışarı çıkmak istemedi nedense. Zaten uzun süredir kafa dinlemeye fırsat kolluyordum, iyi oldu.

Cumartesiden evi güzelce temizleyip haftasonunu huzurla geçirmeyi garantiye aldıktan sonra kuruldum bilgisayarın başına. Bol bol Merlin seyrettim(bol bol nasıl seyrediliyorsa artık!) Evlilik Okulu programının bütün kayıtlarını ve ESL Podcast web sitesinin Daily Life etiketi altında yayınladığı bölümlerin hepsini indirdim. Düzenli bir şekilde cd'lere kaydettim. Bir kaç tane de telefonuma yükledim ki işe gidip gelirken dinleyebileyim.

Pazar akşamına kadar böyle geçti zamanım. Akşam da Pelin'in doğum gününü kutladık, misafir ağırladık. Ve koca bir haftasonu böylece bitiverdi. Bir sonrakine çabucak ulaştırsın Rabbim. AMİN. :)

Möölin!

2009-12-07T11:23:00.015+02:00

Normalde yazılarım arasına minaasip bir zaman bırakıyorum ki hazmı kolay olsun. Lakin biraz önce elime ulaşan (!) bir haber beni o kadar etkiledi ki daha bi saat önce bir adet haftasonu postu yayınlamış olmama rağmen bir şeyler yazıktırmak üzere soluğu tekrar blogda aldım.

Ya bu neyya? Bu nedir sevgili okuyucu? Bu fikir hangi kendini bilmezin başının altından çıkmıştır. O güzelim aksanı duymadan Merlin izlenir mi ya? Ben sırf onun hatırına izliyorum. (Tamam bi de oyuncular :)

E2'yi kınım kınım kınıyorum, maffetcekler güzelim diziyi. "Sana ne, istemiyosan izlemezsin" diyenlere öncelikle bir adet "nanik" yolluyor ve ardından belirtmek istiyorum ki: ben diziyi Türkçe izleyip de Arthur'un "Möölin, yu idiyıt!" diye ünlediğini duyamayacak olanlara üzülüyorum. Yoksa ben zaten internetten izliyorum yani.

Fotoğraf da çekerim, eleştiri de yaparım :)

2009-01-06T17:26:00.007+02:00

Sol tarafta görmekte olduğunuz 'flickr badge' sizi flickr'daki fotoğraflarıma götürecek. Çok ahım şahım değiller, zaten yeni sayılırım bu alanda. Motivasyon olsun deyu koydum işte, daha da ekliycem inşallah. Bir ara Garrison gibi slayt neyin de yapıcam. Ama şimdilik bi zaamet şuracıktan giriverin.

Bu arada geçen gün Stardust'ı seyrettim çok beğendim. Temposu yüksek, eğlenceli bir filmdi. Geçişler güzeldi, müzikler hoştu. Clair Danes'in mimikleri azıcık abartı geldi ama sesi ve aksanı çok güzeldi. (Gerçekte İngiliz değil di mi?) Diğer oyuncular da çok iyiydi. Velhasılı ben sevdim, güzel bir film, oturun çoluk çocuk seyredin. :)

Oscar (1991)

2009-01-20T09:24:00.006+02:00

Dün akşam kardeşimle Sylvester Stallone'un Oscar filmini seyrettik. Babasına ölüm döşeğinde verdiği söz yüzünden yasa dışı işleri bırakan mafya babası Provolone'in dürüst bir insan olarak geçirdiği ilk günü anlatıyor. Bin türlü aksilik ve tesadüfün ardı ardına sıralandığı, bir dakikası bile ağır geçmeyen bir film. Tavsiye ederim.

Mitwa (My friend)

2009-02-14T21:14:00.011+02:00

Bollywood sineması Hollywood'dan daha çok iş yapıyor ama kimse Hint filmi izlediğini kabul etmiyor. Hint sinemasının dezavantajı basit ve kalitesiz olarak etiketlenegelmiş (!) olması. Halbuki filmlerine harcanan emek ve para çoğunlukla karşılığını veriyor ve ortaya çok kaliteli işler çıkıyor.
Durduk yere şarkı söyleyip dans etmeye başlamaları başlangıçta garip geliyor tamam ama bir süre sonra bunun bir tarz olduğunu anlayıp kabul ediyorsunuz. Zaten bunca yıldır seri bir şekilde müzik üreten bir endüstrinin bu konuda başarısız olmayacağını da kabul etmek gerek. Dans konusunda ise gerçekten iyiler. :)
Artık çok fazla seyredemiyorum ama müziklerini hala dinliyorum. Yukarıya eklediğim şarkıyı da Hint filmlerini sevdiğimi söylediğimde beni arkadaşlığımızı bitirmekle tehdit eden Sacid kardeşime gönderiyorum. :)

What does it take to find a lost love?

2009-02-19T09:14:00.011+02:00

Geçtiğimiz hafta içinde defalarca adını duyduğum Slumdog Millionaire'i sonunda izledim. Heryerde Hint filmi olarak geçiyordu film ama Hindistan'da geçmesine ve tüm rollerin Hintli oyuncular tarafından oynanmasına karşın bir Hint filmi değildi SM. Bir kere yönetmen, Hollywood'dan Danny Boyle. (Karşıyaka'dan Davut der gibi oldu bu)
İmdb'de 'Directors' title'ı altında Loveleen Tandan adlı Hintli bir kadının da adı geçiyor ama en iyi yönetmen Oscar'ına tek başına aday gösterilmesinden Danny Boyle'un asıl yönetmen olduğunu anlıyoruz. (En azından ben anlıyorum, siz de bir gün bu seviyeye geleceksiniz üzülmeyin!)

Zaten Oscar adaylıklarına baktığımızda da SM'nin yabancı film dalında aday olmadığını görüyoruz. Bunun dışında içinde en iyi film ve en iyi yönetmenin de geçtiği 10 dalda Oscar'a aday olmuş. Ki bunu sonuna kadar hakediyor bence. Hiç bir filme 10 üzerinden 10 vermeyen eleştirmenlerimiz (sizi de seviyoruz lakin huysuzsunuz :) eminim bu filmde de aksayan yerler görmüştür, ben pek bir şey göremedim. Sadece üç başrol oyuncusunu üç farklı yaşta canlandıran aktörler arasında çok bariz fiziksel farklılıklar vardı (bakınız burunlar), takacak da fazla bir şey yoktu, ona taktım. :)

Bir de söylemem lazım, sinematografiye bayıldım. Tamam böyle çok film var ama hiç bir kopuş yaşamadan, bir an bile sıkmadan sonuna kadar aynı büyüyü korumaları büyük bir başarı bana göre.

Film çok iyiydi ama klasik Bollywood sineması izlemek isteyenlere önerim Rab Ne Bana Di Jodi. Güzelmiş diyorlar hem de Shahrukh oynuyor. :) Ama iyi bir film izlemek isterim diyorsanız yada filmde çocuk Cemal'in dediği gibi 'gerçek Hindistan'ı görmek istiyorsanız Slumdog Millionaire'i izleyin pişman olmazsınız.

Not: Filmin Bollywood filmi olmadığına bir kanıt da bitiş jeneriğindeki dans sahnesiydi. Bollywood seviyesinin çok altında bir performanstı, olmamış! (Huysuz jüri) Bollywood dansı görmek isteyenlere de bi önerim olacak Saawariya'yı seyredin. :)

Inkheart

2009-04-13T15:34:00.009+03:00

Haftasonu Inkheart'ı izledim. Kitapları ve fantastik hikayeleri sevdiğim için filmden hoşlandım ama o toleranslı halimle bile bir şeylerin eksikliğini hissettim. İçinde Brendan Fraser olan filmin nesi eksik olur bilmiyorum :) ama biraz daha iyi olabilirdi film diye düşünüyorum.

Film üç kitaplık bir serinin ilk kitabından uyarlanmış. Kitabın elektronik versiyonunu okumaya başladım. Genelde bu tür kitaplar filmlerinden daha iyi oluyor çünkü. Bunun da içinde Brendan yok ama neyyyse! :)

Bu arada kitabın görünüşüne bayıldım. Hatta bulsam hemen kütüphaneme katarım şu basımını. Çok şeker ya. :)

Ghajini vs RNBDJ

2009-05-16T08:34:00.010+03:00

Takip edenler bilirler, Bollywood'un zirvesine oynayan iki kişi vardır: Aamir Khan ve Shahrukh Khan. Oyunculuk söz konusu olduğunda Aamir Shahrukh'a tozunu yutturur ama Shahrukh'un şeytan tüyü daha uzundur. :) 2008 yılında bu iki oyuncu birer hit filmle karşı karşıya geldiler. Shahrukh'un "Rab Ne Bana Di Jodi" sini bir iki hafta önce seyrettim. Aamir'in Ghajini'sini de dün akşam. Farkettim ki bu iki film arasındaki karşılaştırma başrol oyuncuları arasındaki karşılaştırmaya benziyor. Şöyleki Ghajini bence daha iyi bir film, daha kaliteli bir yapım ama Rab Ne Bana Di Jodi'yi daha çok sevdim. Aamir oynadığı filmleri cımbızla seçiyor, hepsi de çok kaliteli yapımlar oluyor. Shahrukh ise en sevilen oyuncu ünvanını ardı ardına çektiği populer filmlerle koruyor.

Duyduğuma göre Ghajini gişede RNBDJ'yi yenmiş. Hint seyircisinin, Hollywood'un keskin hatlı realizmini Bollywood'un masalsı romantizmine tercih etmeye başladığının bir göstergesi bence bu. Çünkü Ghajini karanlık bir film. Müzikal yönü de bir Hint filmine göre çok zayıf. Şarkılar var ama hem güzel değiller (en son sahnede fonda çalan hariç) hem de aralara birer tutam serpiştirilmişler. Ayrıca bir tek doyurucu dans sahnesinin olmaması da büyük bir kayıp. Yani dansları ve şarkıları olmasa neden Bollywood'u Hollywood'a tercih edelim ki? Ama bunun dışında gayet güzeldi. İlk defa izlediğim Asin'i çok beğendim, Aamir her zamanki gibi çok iyiydi. Bir de Tarantino'yu anımsatan dövüş sahnelerini sevdim. :)

Biraz da "Rab Ne Bana Di Jodi" den bahsedelim. Sıradan insanları konu alan güzel bir aşk hikayesi. Klasik bir hint filmi, yani Müzikal/romantik komedi. Oyuncular çok sempatik. Shahrukh normalden çok farklı bir karakterle çıkmış karşımıza. Hafif sünepe ama çok şeker, orta yaşlı bir adam. Dedim ya adam da şeytan tüyü var hangi şekle girerse girsin seviyorsunuz.:) Kadın başrol oyuncusu Anushka Sharma ilk filmi olmasına rağmen oldukça rahat bir oyunculuk sergilemiş, Shahrukh'un yanında kaybolmamış. Şarkılar güzel, danslar güzel. Sabun köpüğü gibi bir film, akıp gidiyor işte. Bir hint filminden bundan fazlasını bekleyen taş olur, şansınızı zorlamayın. :)

Son olarak şunu da belirteyim, içimde kalmasın: Aamir'i de Shahrukh'u da seviyorum ama şimdiye kadarki Bollywood deneyimlerime dayanarak söyleyebilirim ki, bence Bollywood'un en iyi oyuncusu Amitabh Bachchan'dır.

Angels and Demons and years!

2009-05-22T09:17:00.006+03:00

Dün akşam Sakar'la Melekler ve Şeytanlar'a gittik. Film beklediğimden çok daha iyiydi. Kitabını yıllar önce okuduğum için hikayeye tam olarak sadık kaldılar mı anlamadım ama ana hatlarıyla hatırladığım gibiydi. Bir kez daha okursam yine böyle mi düşünürüm bilmiyorum ama filmi sevdim. DaVinci Şifresinden daha güzeldi bence.

Eskiden, çok daha gençken, bu tür filmler izlediğimde kahramanlarına fena halde özenirdim. Kendi dalında uzman olmuş, kültürlü dünya insanlarına yani. İçimde bastıramadığım bir huzursuzluk peydah olurdu. Hayatımı çok boş geçirdiğimi düşünür üzülürdüm. Dünkü filmde baş karakterlerimiz yine öyle kişilerdi ama bu kez pek etkilenmedim, en azından eskisi kadar değil. Burdan da, tahmin edebileceğiniz üzere, yaşlanmış olduğum sonucunu çıkardım. Son günlerde her sokak oraya çıkıyor zaten...

Okurum, seyrederim, hiç üşenmem tavsiye ederim

2009-09-06T12:31:00.011+03:00

Puslu Kıtalar Atlası'nı bu sabah bitirdim. Gerçekten çok iyi yazılmış bir roman. Karakterlerindeki çeşitlilik ve onları birbirine bağlama üslubu benzersizdi. Okuduğum en özgün romanlardan biriydi diyebilirim. Tek kusuru kısalığıydı, insan daha olsa da okusam diyor. Yazarın diğer kitaplarını da okuyacağım inşallah ama sonra. Şimdi sırada Esad Coşan'dan Başmakaleler var.

Lakin, önce bir Pazar ritüelini yerine getirip güzel bir film izlemek istiyorum. Bu vesileyle söylemeden geçmeyeyim, dün kardeşimle beraber Ever After'ı izledik. Filmi, yanlış hatırlamıyorsam 98'de, okuldayken izlemiştim. Geçenlerde elime geçti ve yine aynı zevkle seyrettim. Klasik külkedisi hikayesinin değişik bir versiyonu, ailecek gönül rahatlığıyla seyredebileceğiniz bir film. (Sinema programı yapar gibiyim) Herkeslere tavsiye ederim.

Austen okumak ve yemek, alışverişe gitmemek!

2009-09-28T12:31:00.008+03:00

Son bir kaç gündür Jane Austen'le iştigal eyliyorum.

Bir şeyler okurken yemek yemeyi, bir şeyler yerken kitap okumayı çok severim. Yemeği abur cubur cinsinden kitapları da çerezinden seçerim pek tabii ki. Jane Austen, kitapları hafif ve eğlenceli olduğundan (halihazırda bir Agatha'm da yoksa) yemeklerime eşlik eder eksik olmasın. Elimdeki bütün kitaplarını defalarca okuduğum için de aradan herhangi bir bölümü açıp yemeğime katık edebilirim rahatça. Tuhaf bir alışkanlık, beslenme düzeni açısından da oldukça zararlı ama vazgeçmeyi düşünemiyorum. :)

Son zamanlarda, abur cubura fazla dadandığım için olsa gerek, Austen'la yatıp Austen'la kalktım. Haftasonu da oturup Mansfield Park, Emma, Aşk ve Gurur gibi Jane Austen adaptasyonlarını seyrettim. Sonra Jane Austen'ın yazar olmadan önce yaşadığı (kurgusal) bir aşk hikayesini anlatan Becoming Jane adlı filme rastladım. Onu da seyrettim!

Filmde anlatılan aşkın varlığına dair bir kanıt yada ima yok yazarın hayatında. Zaten biyografi seyreder gibi değil aşk filmi seyreder gibi seyrettim filmi(bilinçli seyirci.) Ve çok beğendim. Buruk bir aşk hikayesiydi. (Ah ahh) Filmin merkezindeki aşka fon olarak Aşk ve Gurur'un yazılış sancılarını serpiştirmişler, pek yerinde olmuş. Kitabı ezbere bildiğim için yapılan göndermeleri kaçırmadım tabii ki. :)

Wanted'la aklımın bir kenarına yazdığım James McAvoy adının bir de altını çizdim bu filmden sonra. Yalnız, çok maalesef, filmi Türkçe dublajlı izlediğimden o güzelim İrlanda aksanını duyamadım. Yanarım, ona yanarım. Normalde pek de güzel bulmadığım Anne Hathaway Jane rolünde çok güzeldi. (Kostümlerine bayıldım bu arada) Oyunculuğu da iyiydi herhalde, dublajdan bir şey anlaşılmıyor. :)

Haftasonumu Austen'e adayınca kuzenimin düğünü (önümüzdeki cumartesi hof!) için kıyafet bakamadım. Kardeşimin düğünü için aldığımı giyeceğim mecburen. Onunkine daha var nasıl olsa. Ya neden her düğüne ayrı kıyafet giymek zorundayız ki zaten? Neden!

Bu filmi seyretmem lazım!

2009-10-08T17:19:00.003+03:00

Uzun zamandır Hint filmi seyretmiyorum. Seyretmeye seyretmeye de ilgim azaldı açıkçası. Sakar'ımla bir araya geldiğimizde Bolly yerine Holly klasörüne tıklıyoruz benim bu isteksizliğim yüzünden. Ama biraz önce Dil Bole Hadippa'nın fragmanını izleyince "bu filmi seyretmem lazım!" diye çığlık atasım geldi. Shahid'le Rani'nin aynı filmde rol alacağını ilk duyduğumda sevinmiştim zaten. Shahid'in Shahrukh'a rakip sevimliliği ve Rani(adı bile yeter.) Süper karışım.:)

Fragmanında gördüğüm kadarıyla çok da neşeli bir film. Zaten Rani'ye en çok komedi yakışıyor. İzlemek için sabırsızlanıyorum ama filmin internete düşmesini bekleceğiz mecburen. Neden Hint filmleri sinemalarda oynamıyor ya!

PS: Afişte Rani'yi Shahid'in boyuna getirebilmek için resmini büyütmüşler, kadın adamdan iri durmuş resmen ya. Aslında turşu fıçısı gibi bi kadın. Bakınız afişteki sakallı zirzop. :)

And the Moscar goes to...

2009-11-11T13:21:00.002+02:00

Dün akşam misafirlerimiz vardı. Onlar gelmeden önce evi toplamam, annem gelene kadar eşlik etmem ve hizmetlerini görmem gerekti. Tüm bu işlemler sırasında mantar sote pişirdim bir de. Anladım ki ben yüksek tempolu çalışmaların insanıyım okuyucu(bak sen!) Ortada koşturup durmayı, zamanla yarışmayı filan seviyorum. Şu anki işimi sevmeme nedenlerimden biri fena halde durağan bir iş olması olabilir mi acaba? Aynı şeyleri yapıp durmak istemediğim için muhasebeci olmaktan ölümüne kaçtım ama iş hayatı eninde sonunda tekdüze bir hayata mahkum ediyor insanı, hangi mesleği icra edersen et farketmiyor. Neyse acılanmayalım, zira konumuz bu değil.

Yukarıdaki paragrafın geleceği nokta aslında şuydu okuyucu: bu kadar iş yaptım ama azmettim bir de film ekledim akşam rutinime: Wicker Park. Filmi çok sevdim, o kadar ki yeni kayıt linkine bir türlü varamayan elime can geldi! "Bir iki şey yazayım şu film hakkında" dedim. Ama söz konusu Misal olunca bir iki cümleyle bitirmek ne mümkün, sadece girizgah bile iki paragrafı kaplıyor!

Tamam tamam filme geçiyorum. :)

Konuyu söylemiyorum çünkü giriş-gelişme-sonuç şablonuna oturtulmamış senaryo. Bir ileri bir geri gidiyoruz film boyunca. Tek söyleyebileceğim özgün bir kurguya sahip güzel bir aşk filmi olduğu. Şimdi ne olacak diye tırnak kemirtiyor, ardından klasik ama güzel bir sonla bitiyor. Tabi akılda kalan bir iki pürüz var ama o kadar olur. Sıkı eleştirmenliğe meyledip de anlatılmak istenen duyguyu berbat etmenin gereği yok.

Bu arada filmi asıl götüren oyuncudan bahsetmezsem olmaz. Josh Hartnett'ı ilk kez Faculty de uyuşturucu satıcısı liseli rolünde izlemiştim. O zıpır oğlan ne ara jön oldu, melul melul bakmayı öğrendi de "en güzel aşık rolü yapan aktörler" listemde (!) birinci sırayı ele geçirmeyi başardı bilemedim. Bir iki gün içinde yeni bir aşk filmi izler ve o ünvanı kendisinden söke söke alacak bir beyefendi ile karşılaşırım kesin ama o zamana kadar mevki sahibi Josh Hartnett'dır. Güzel oynadı, haketti kerata! :P

Bayram deneyimleri

2009-12-01T12:17:00.001+02:00

Günaydınnn sevgili okuyucularım (biraz fazla benimsedim sanırım sizi)

Pek pozitifim bugün sevgili okuyucu. Dopdolu bir bayram geçirmiş olmanın verdiği kurtlarını dökmüş insan halet-i ruhiyesi ve iş arkadaşımla patronumun henüz teşrif etmemiş olmalarından kaynaklanan rehavet birleşince böyle bir mutluluk tablosu çıktı işte meydana. :)

Bayram boyunca bol bol gezdim, film seyrettim ve tabii ki bol bol yedim. Kiloma kilo ekledim ama şu anki ruh halimle ona bile takılmıyorum. Nasıl olsa veririm, yani inşaallah. :)

Gezdiğim, seyrettiğim, yediğim ve okuduğum herşeyi yazmaktansa her birinden birer güzide örnekle yazımı bitirmek istiyorum:

Bayramın son günü annem ve kuzenimle Ağa Kapısı'na gittik. Önce teras katında birer salep içtik, sonra akşamı eda edip alt katta ney müziği eşliğinde manzara seyrettik. En alt katta hanımlara ayrılmış özel bir bölüm daha varmış, onu da bir dahaki sefere bıraktık. Mekanı çok beğendim, sık sık ziyaret etmeye çalışacağım. İstanbul'da oturanlara da şiddetle tavsiye ediyorum.

Bayramın üçüncü günü kuzenler, kardeşler ve Sakar'la Twilight, New Moon'a gittik. Bu söyleyeceklerim pek çoklarının kalbini kıracak ama mecburum okuyucu: hiççç sevmedim filmi! Aslında filmin bir kabahati yok, kitaba çok bağlı kalmışlar, sorun orada. Stephenie Meyer okuyucularını aptal zannettiği yada okuduğu beyaz dizilerin etkisinden kurtulamadan kalem kağıda sarıldığı için Edward'ın Bella'yı ne kadar da çok sevdiğini gözümüze sokup sokup durmuştu kitapta. Film de aynısını yapmış, sonuç olarak ortaya cıvık cıvık romantik sahnelerle dolu bir şey çıkmış. Filmin tek güzel sahnesi Edward'ın dayak yediği bölümdü diyebilirim. :)
Çok pardon, başka bir sahneye haksızlık ettim. Söz konusu sahnede (ki favorim olur!) Edward'ı boğazında bir adet Ediz Hun kazağı, Hülya Koçyiğit'e taş çıkartan bir Bella eşliğinde ormanda ağır çekimde koşarken izliyoruz! Hollywood, bizi çok geriden takip ediyorsun! :)

Bayram boyunca çok güzel şeyler yedim sevgili okuyucu ama birini seçmem gerekirse... yok seçemedim iki olsun: Bir halamda yediğim pasta, iki yengemin nokulu. Süperdiler okuyucu, yiyemediğin için sana acıyorum. :P

O kadar gezmekten okumaya tabii ki fırsat kalmadı. Sadece ilk gün The Doomspell'in kalan bir iki bölümünü okuyup bitirdim. Tavsiye de etmiyorum, tam bir vakit kaybıydı. Şimdi sıra Hz peygamberin beden dili'nde, neyseki bu umut vadediyor. :)

Kaynak: deneyimlerim

2009-12-09T12:02:00.000+02:00

Yalnız olmak aynı mekanı paylaştığın birinin olmaması değil, hayata aynı yerden baktığın birinin olmaması demek...miş.

Going for a hug

2009-12-07T22:27:00.000+02:00

Gwen & Arthur tartışması bayağı ateşli oldu. :) Ben, heralde ileride evleneceklerini bildiğimden, kolayca uyum sağladım o fikre. Aslında Gwen baştan beri sempatik geliyor bana, sanırım bunun sebebi aksanı. İngiliz aksanı da kendi içinde ayrılıyor malum ve benim en sevdiğim aksan onun kullandığı. İngilizleri sadece aksanları yüzünden sempatik bulduğumu düşünürsek Gwen'i sevmem çok normal sanırım. :)

Lakin konu Arthur'un kimyasının en güzel kiminle tuttuğu ise bence bu kişi kesinlikle Merlin. :) İkisinin bir arada olduğu her sahneye bayılıyorum. Aşağıda diziyi televizyondan izleyenlerin bir kaç bölüm sonra görecekleri bir sahne var. Spoiler endişeniz yoksa bir izleyin derim, çok sevimliler. :D

NOT: İngiliz aksanına aşina olmayanlar videonun altında çevirisini bulabilir.

Arthur: Merlin! Senden asla şüphe etmediğimi bilmeni isterim...
Tamam belki de ettim ama bu senin suçun. Şüpheli bir görünüşün var. Güvenilmez, sanki... sakladığın bir şeyler var gibi...
Merlin: Benim içim dışım bir (çevirmenin notu: :P)
Arthur: Buna asla inanmam. Ama şunu biliyorum, yardımın olmasaydı hala trol bir üvey annem olacaktı. (cümleyi kendiniz toparlayın artık)
Yani teşekkürler...
Hey! Napıyorsun?
Merlin: Sarılacaksın sandım
Arthur: Hayır!
Merlin: Hayır.

İyi bayramlar!

2009-11-26T11:58:00.003+02:00

Yaşasın bugün işten erken çıkıyorum! Çıkıp da gezmeye yada dinlenmeye gitmiyorum gerçi, eve gidip temizliği bitireceğim. Olsun. O bile burada oturmaktan iyidir.

İşimi sevmediğime bundan daha sağlam bir kanıt bulamazsınız. :)
Herkese iyi bayramlar!

Hal-i Hazır (13 Kasım 09)

2009-11-13T16:31:00.010+02:00

*Misal kitaplardan senin hikayen'i okuyor.

*Günlerden cuma olduğu için maneviyatı diğer günlere göre daha iyi. Bol bol dua etti, Allah kabul etsin.

*Sabah başı ağrıyordu ama hafifledi çok şükür. Yine de ekrana bakmamaya çalışıyor. Zaten yazarken klavyeye bakar daha çok. Bu yüzden kankalarından biri tarafından hor görülmüşlüğü var ama cevabını layığıyla verdiği için gönlü rahat.

*Cafe Crown'ın fındıklı ikisi bir aradasından içiyor şu anda. Birazdan bankaya gidecek. Giderken telefonundan "Evlilik okulu" programının 17.01.2009 tarihli kaydını dinleyecek. Bütün müziklerini sildi biraz önce ama muhtemelen yeniden yükleyecek. Hep öyle yapıyor çünkü.

*Dün akşam Coraline'i seyretti ama erkek kardeşi bilgisayarda daha önemli bir işi olduğunu iddia ettiği için yarım bırakmak zorunda kaldı. İzlediği kadarını ürkütücü buldu ama devamını merak ediyor.

*Haftasonu için kuzenini ağırlayacak. Birlikte sinemaya gidecekler, muhtemelen 2012'ye. En yakın arkadaşıyla yaptığı alternatif bir plan daha var. Lakin biraz önce bir sohbet daveti aldı ona icabet etmeyi hepsinden çok istiyor.

*Ve Misal bu yazıya başladığından beri ikinci kez bankaya gidiyor...

Hal-i Hazır (24 kasım 09)

2009-11-24T15:25:00.003+02:00

*Misal kitaplardan The doomspell'i okuyor. Arada "Hz. Peygamberin Beden Dili"ni de eline alıyor.

*Bir önceki akşam işten geldikten sonra küçük kardeşiyle beraber misafir odasının camlarını, halılarını ve koltuklarını sildiler. Anneleri de mutfağı temizledi. Bu sırada babaları televizyon izliyor erkek kardeşleri de bilgisayarla oyalanıyordu. Erkek olmadığına bir kez daha hayıflandı.

*Blog arkadaşı Mare'nin bloğunu sildiğini gördü, üzgün. :(

*Nevzat Tarhan'ın "Aşk iyi ilişkilerin sebebi değil sonucudur" sözünü çok sevdi, bloğuna motto yaptı.

*Haftasonu saçlarına perma yaptırdı. Sabah uyandığında Figüran Bob'a benziyor!

*Telefonuna hala müzik yüklemedi, çok mutlu. :)

Beş numaralı prensip

2009-11-24T14:27:00.000+02:00

Bu sabah gözümü açar açmaz Ebrumisal'le burun buruna geldim. Servise bizim oradan binecekmiş, beklerken uğramış. Üşenmedi yanıma sokuldu, bir süre "sarılalım sıkı sıkııı" cılık oynadık. (Uyku sersemi olmam hafifletici sebep olarak sayılabilir diye umuyorum) Sonra hasta olduğunu hatırlattı Ebru Hanım ve oyunumuz orada bitti! Ben canımı sokakta bulmadım sevgili okuyucu, hasta olan biriyle teletubby'cilik oynamamak beş numaralı prensibimdir!

Kahve, sosyolojik tespitler ve rüya tabirleri

2009-11-24T09:58:00.000+02:00

Filmlerinden gözlemlediğim kadarıyla Amerikan milleti gözünü açar açmaz kahveye sarılıyor. Acayip bir kahve kültürleri var, Starbucks'ların önünde kuyruklar oluşuyor sabahın kör vakti mesela. Zaten çocuklarının önüne kahvaltı niyetine sütlü gevrek koyan bir milletten başka ne beklersin! Çok şükür en güzel kahvaltı bizde sevgili okuyucu. Peynirler, reçeller, yumurtalar, vaktin varsa börekler bilmem neler. Gerçi çalışma hayatına aile boyu katıldığımızdan beri düzenimiz değişti. Yemek kültürümüzü bir kadınların çalışması, iki yemekteyiz programı mahvetti zaten!

Ben bunları söylemeyecektim aslında, günün ilk kahvesinin önümde tütüyor olmasının verdiği aşkla kahveden giriverdim söze, sosyolojik tespit yapmadan da bırakmadım işin ucunu. Artık bunlara alışmış olmalısınız zaten. :)

Sadede hızlı geleyim: Dün gece rüyamda, çalıştığım sitenin 1 numaralı kapısının önünde, şaşalı kadın kıyafetleri giymiş bir Hulusi Kentmen'in (!) Evlilik Okulu programını sunduğunu ve her nedense programda çocukların yarıştırıldığını gördüm.

Evlilik Okulu'nu anladım, hep onu dinliyorum bu günlerde. Annem çocukların yarıştırıldığı şarkı yarışmasını izliyordu geçen gün, konsepti de ordan aldık diyelim, lakin Hulusi Kentmen nerden çıktı onu anlamadım. Ne filmini seyrettim ne aklıma getirdim uzun zamandır. O yüzden bu rüyanın çok büyük şeylerin işareti olduğunu düşünüyorum! Mesela süper bir iş. :)

Bir halam var, en büyük hayali zengin olmak olduğundan kendi gördüğü ve başkasının anlattığı bütün rüyaları zenginliğe yorar. Benimki de o hesap, hatta ben bir adım ileri gidip sizin gördüğünüz rüyaları bile kendim için yeni ve güzel bir işe yorabilirim. O kadar umutsuz durumdayım maalesef. :)

The loser of all times

2009-11-21T11:24:00.003+02:00

Uzun zamandır okumaya zaman ayırmıyorum. Arada derede, boş kaldığım kısa zaman aralıklarında, sırf o anı doldurmak için okuyorum. Oysa eskiden en önemli işim okumaktı, diğer işleri arada kalan boşluklarda yapardım. Koca koca kitapları iki günde bitirdiğimiz zamanlardı onlar. Ama şimdi okumayı nasıl ihmal ediyorsam, o zaman da hayatı ihmal ediyordum. Hiçbir şeyin ortasını bulamam zaten!

Bu akşam gitmemiz gereken bir nikah var. Erken bir saatte olduğu için araya plan sıkıştıramıyorum ama bir iki saatlik bir boşluğum olacak. Fincan fincan çay eşliğinde battaniye altı kitap sefası için yeterli bir süre. Ama yan odadaki bilgisayarın, Sauron'un yüzüğü misali "bana geeeel, bana geeeel" fısıltılarıyla ruhumu ele geçirmeye çalışacağından adım gibi eminim. Yani bir irade savaşına daha sahne olacak canım yuvam. Genelde kaybeden taraf ben olurum lakin kütüphaneme daha dün katılmış olan şu güzelim kitapların (bkz yukarıdaki fotoğraf) bilgisayarla olan ezeli savaşımda iyi birer müttefik olacaklarına inanıyorum. Mel'un kompyutır, senin filmlerin varsa benim de kitaplarım var!

Yeri gelmişken, dün akşam When Harry Met Sally'yi seyrettim(ikinci kez.) Güzeldi. :P

Geleneksel Deryamisal Karar Akşamları

2009-11-18T10:24:00.001+02:00

Nevzat Tarhan'ın bir kitabını almak üzere girdiğim Kitapyurdu'ndan dört kitapla çıktım sevgili okuyucu. Ama kendime kızmayacağım bu sefer. Sefam olsun boşver. Hepsini de seçerek, severek aldım ve eninde sonunda okuyacağım. Don't worry! Everything's under control! :P

Dün akşam geleneksel Deryamisal karar akşamlarından birine daha evsahipliği yaptı oturma odamız. Kütüphane raflarından bir kaç kitap, üç farklı Arapça gramer kitabı ve Mastering English adlı, gerektiğinde silah olarak kullanılabilecek kadar ağır İngilizce gramerimi çıkarıp masanın üzerinde topladım. Kitapları uzun uzun inceledim ama ancak sabah karar verebildim ne okuyacağıma: The doomspell. İngilizce'yi çok boşladım bu günlerde, yardımı olur diye düşündüm. Sonra da evde unuttum iyi mi! Çok bedbahtım bu konuda, lütfen üstüme gelme! Allah'tan normalde iki saatte bitirebileceğim senin hikayen'i fena halde ağır okuyorum da elimde okuyacak bir şeyler var bugün. ('Her şeyde bir hayır vardır' konulu kıssa)

Arapça gramerleri toplamamın sebebi ise tekrar başlayıp başlamayacağıma karar vermekti. Sonuç negatif. Allah ömür verirse bir gün başlayacağım yeniden ama şimdi değil.

Mastering English'i de kaldığım yerden bir bölümcük olsun çalışmak üzere elime aldım, bir süre yüzüne bakıp kapadım.

Bunları Penelope adlı filme ara verdiğim bir sırada yaptım(güzel filmdi bu arada.) İlmin önündeki engelin ne olduğu belli yani. Zaten filmlere bu kadar vakit ayırmaya devam edersem yakında öğrenme ihtiyacı da hissetmeyeceğim sanırım. Allah öyle bir zamandan korusun hepimizi.

Kestirme yolları tercih edecek kadar yaşlı, fantastik kitaplardan vazgeçemeyecek kadar genç

2009-11-19T12:39:00.001+02:00

En sevdiğim tür hikayedir. Dikkati kolay dağılan bir insan olduğum için kısa anlatılara daha kolay adapte olabiliyorum. Ama tek sebep bu değil. Daha önce söylemiştim sanırım, olayları değil duyguları okumayı seviyorum ben. Bir insanın başından geçenlerden çok, bunlar karşısında düşündükleri ve hissettikleri ilgimi çekiyor. Bunu da en net hikayeler anlatıyor bence. Kişilerin iç dünyalarını anlatmayan hikayeler de var tabi, onlar da çoğunlukla gereksiz ayrıntıları atlayarak konunun önemli kısmına odaklanıyor. Kısacası anlatılmak isteneni en kısa yoldan anlatıyor. İnsan belli bir yaşa gelince (bir ayağım çukurda malum) kestirme yolları tercih ediyor sevgili okuyucu.

Bu girizgahın sebebini anlamışsındır: Senin Hikayen bitti. Beğendim. Hayatın içinden belli noktalara odaklanmış, kişilerin iç dünyalarını ortaya seren hikayelerden oluşuyordu. En sevdiğim tür yani. Yazarın adını yazdım aklımın bir köşesine, bir sonraki siparişimde değerlendirmek üzere.

Şimdi fantastik bir üçlemenin ilk kitabı olan The doomspell'e başlıyorum. Bir pasajda rasgele bulmuştum bunu, devamını bulmam da epey zor olacak. Olsun, şimdiden dertlenmeyelim, bir fincan çay koyup okumaya başlayalım: The Witch descended the dark steps of the Palace...