DERYAMİSAL

Kaynak: deneyimlerim

noreply@blogger.com (Derya) — Wed, 09 Dec 2009 10:02:00 +0000

Yalnız olmak aynı mekanı paylaştığın birinin olmaması değil, hayata aynı yerden baktığın birinin olmaması demek...miş.

Going for a hug

noreply@blogger.com (Derya) — Mon, 07 Dec 2009 20:27:00 +0000

Gwen & Arthur tartışması bayağı ateşli oldu. :) Ben, heralde ileride evleneceklerini bildiğimden, kolayca uyum sağladım o fikre. Aslında Gwen baştan beri sempatik geliyor bana, sanırım bunun sebebi aksanı. İngiliz aksanı da kendi içinde ayrılıyor malum ve benim en sevdiğim aksan onun kullandığı. İngilizleri sadece aksanları yüzünden sempatik bulduğumu düşünürsek Gwen'i sevmem çok normal sanırım. :)

Lakin konu Arthur'un kimyasının en güzel kiminle tuttuğu ise bence bu kişi kesinlikle Merlin. :) İkisinin bir arada olduğu her sahneye bayılıyorum. Aşağıda diziyi televizyondan izleyenlerin bir kaç bölüm sonra görecekleri bir sahne var. Spoiler endişeniz yoksa bir izleyin derim, çok sevimliler. :D

NOT: İngiliz aksanına aşina olmayanlar videonun altında çevirisini bulabilir.

Arthur: Merlin! Senden asla şüphe etmediğimi bilmeni isterim...
Tamam belki de ettim ama bu senin suçun. Şüpheli bir görünüşün var. Güvenilmez, sanki... sakladığın bir şeyler var gibi...
Merlin: Benim içim dışım bir (çevirmenin notu: :P)
Arthur: Buna asla inanmam. Ama şunu biliyorum, yardımın olmasaydı hala trol bir üvey annem olacaktı. (cümleyi kendiniz toparlayın artık)
Yani teşekkürler...
Hey! Napıyorsun?
Merlin: Sarılacaksın sandım
Arthur: Hayır!
Merlin: Hayır.

Möölin!

noreply@blogger.com (Derya) — Mon, 07 Dec 2009 09:23:00 +0000

Normalde yazılarım arasına minaasip bir zaman bırakıyorum ki hazmı kolay olsun. Lakin biraz önce elime ulaşan (!) bir haber beni o kadar etkiledi ki daha bi saat önce bir adet haftasonu postu yayınlamış olmama rağmen bir şeyler yazıktırmak üzere soluğu tekrar blogda aldım.

Ya bu neyya? Bu nedir sevgili okuyucu? Bu fikir hangi kendini bilmezin başının altından çıkmıştır. O güzelim aksanı duymadan Merlin izlenir mi ya? Ben sırf onun hatırına izliyorum. (Tamam bi de oyuncular :)

E2'yi kınım kınım kınıyorum, maffetcekler güzelim diziyi. "Sana ne, istemiyosan izlemezsin" diyenlere öncelikle bir adet "nanik" yolluyor ve ardından belirtmek istiyorum ki: ben diziyi Türkçe izleyip de Arthur'un "Möölin, yu idiyıt!" diye ünlediğini duyamayacak olanlara üzülüyorum. Yoksa ben zaten internetten izliyorum yani.

Haftasonu özeti

noreply@blogger.com (Derya) — Mon, 07 Dec 2009 07:48:00 +0000

Haftasonumu bilgisayarın başında geçirdim. Gidilebilecek yerler, yapılabilecek şeyler vardı ama canım evden dışarı çıkmak istemedi nedense. Zaten uzun süredir kafa dinlemeye fırsat kolluyordum, iyi oldu.

Cumartesiden evi güzelce temizleyip haftasonunu huzurla geçirmeyi garantiye aldıktan sonra kuruldum bilgisayarın başına. Bol bol Merlin seyrettim(bol bol nasıl seyrediliyorsa artık!) Evlilik Okulu programının bütün kayıtlarını ve ESL Podcast web sitesinin Daily Life etiketi altında yayınladığı bölümlerin hepsini indirdim. Düzenli bir şekilde cd'lere kaydettim. Bir kaç tane de telefonuma yükledim ki işe gidip gelirken dinleyebileyim.

Pazar akşamına kadar böyle geçti zamanım. Akşam da Pelin'in doğum gününü kutladık, misafir ağırladık. Ve koca bir haftasonu böylece bitiverdi. Bir sonrakine çabucak ulaştırsın Rabbim. AMİN. :)

Bayram deneyimleri

noreply@blogger.com (Derya) — Tue, 01 Dec 2009 10:17:00 +0000

Günaydınnn sevgili okuyucularım (biraz fazla benimsedim sanırım sizi)

Pek pozitifim bugün sevgili okuyucu. Dopdolu bir bayram geçirmiş olmanın verdiği kurtlarını dökmüş insan halet-i ruhiyesi ve iş arkadaşımla patronumun henüz teşrif etmemiş olmalarından kaynaklanan rehavet birleşince böyle bir mutluluk tablosu çıktı işte meydana. :)

Bayram boyunca bol bol gezdim, film seyrettim ve tabii ki bol bol yedim. Kiloma kilo ekledim ama şu anki ruh halimle ona bile takılmıyorum. Nasıl olsa veririm, yani inşaallah. :)

Gezdiğim, seyrettiğim, yediğim ve okuduğum herşeyi yazmaktansa her birinden birer güzide örnekle yazımı bitirmek istiyorum:

Bayramın son günü annem ve kuzenimle Ağa Kapısı'na gittik. Önce teras katında birer salep içtik, sonra akşamı eda edip alt katta ney müziği eşliğinde manzara seyrettik. En alt katta hanımlara ayrılmış özel bir bölüm daha varmış, onu da bir dahaki sefere bıraktık. Mekanı çok beğendim, sık sık ziyaret etmeye çalışacağım. İstanbul'da oturanlara da şiddetle tavsiye ediyorum.

Bayramın üçüncü günü kuzenler, kardeşler ve Sakar'la Twilight, New Moon'a gittik. Bu söyleyeceklerim pek çoklarının kalbini kıracak ama mecburum okuyucu: hiççç sevmedim filmi! Aslında filmin bir kabahati yok, kitaba çok bağlı kalmışlar, sorun orada. Stephenie Meyer okuyucularını aptal zannettiği yada okuduğu beyaz dizilerin etkisinden kurtulamadan kalem kağıda sarıldığı için Edward'ın Bella'yı ne kadar da çok sevdiğini gözümüze sokup sokup durmuştu kitapta. Film de aynısını yapmış, sonuç olarak ortaya cıvık cıvık romantik sahnelerle dolu bir şey çıkmış. Filmin tek güzel sahnesi Edward'ın dayak yediği bölümdü diyebilirim. :)
Çok pardon, başka bir sahneye haksızlık ettim. Söz konusu sahnede (ki favorim olur!) Edward'ı boğazında bir adet Ediz Hun kazağı, Hülya Koçyiğit'e taş çıkartan bir Bella eşliğinde ormanda ağır çekimde koşarken izliyoruz! Hollywood, bizi çok geriden takip ediyorsun! :)

Bayram boyunca çok güzel şeyler yedim sevgili okuyucu ama birini seçmem gerekirse... yok seçemedim iki olsun: Bir halamda yediğim pasta, iki yengemin nokulu. Süperdiler okuyucu, yiyemediğin için sana acıyorum. :P

O kadar gezmekten okumaya tabii ki fırsat kalmadı. Sadece ilk gün The Doomspell'in kalan bir iki bölümünü okuyup bitirdim. Tavsiye de etmiyorum, tam bir vakit kaybıydı. Şimdi sıra Hz peygamberin beden dili'nde, neyseki bu umut vadediyor. :)

İyi bayramlar!

noreply@blogger.com (Derya) — Thu, 26 Nov 2009 09:58:00 +0000

Yaşasın bugün işten erken çıkıyorum! Çıkıp da gezmeye yada dinlenmeye gitmiyorum gerçi, eve gidip temizliği bitireceğim. Olsun. O bile burada oturmaktan iyidir.

İşimi sevmediğime bundan daha sağlam bir kanıt bulamazsınız. :)
Herkese iyi bayramlar!

Hal-i Hazır (24 kasım 09)

noreply@blogger.com (Derya) — Tue, 24 Nov 2009 13:25:00 +0000

*Misal kitaplardan The doomspell'i okuyor. Arada "Hz. Peygamberin Beden Dili"ni de eline alıyor.

*Bir önceki akşam işten geldikten sonra küçük kardeşiyle beraber misafir odasının camlarını, halılarını ve koltuklarını sildiler. Anneleri de mutfağı temizledi. Bu sırada babaları televizyon izliyor erkek kardeşleri de bilgisayarla oyalanıyordu. Erkek olmadığına bir kez daha hayıflandı.

*Blog arkadaşı Mare'nin bloğunu sildiğini gördü, üzgün. :(

*Nevzat Tarhan'ın "Aşk iyi ilişkilerin sebebi değil sonucudur" sözünü çok sevdi, bloğuna motto yaptı.

*Haftasonu saçlarına perma yaptırdı. Sabah uyandığında Figüran Bob'a benziyor!

*Telefonuna hala müzik yüklemedi, çok mutlu. :)

Beş numaralı prensip

noreply@blogger.com (Derya) — Tue, 24 Nov 2009 12:27:00 +0000

Bu sabah gözümü açar açmaz Ebrumisal'le burun buruna geldim. Servise bizim oradan binecekmiş, beklerken uğramış. Üşenmedi yanıma sokuldu, bir süre "sarılalım sıkı sıkııı" cılık oynadık. (Uyku sersemi olmam hafifletici sebep olarak sayılabilir diye umuyorum) Sonra hasta olduğunu hatırlattı Ebru Hanım ve oyunumuz orada bitti! Ben canımı sokakta bulmadım sevgili okuyucu, hasta olan biriyle teletubby'cilik oynamamak beş numaralı prensibimdir!

Kahve, sosyolojik tespitler ve rüya tabirleri

noreply@blogger.com (Derya) — Tue, 24 Nov 2009 07:58:00 +0000

Filmlerinden gözlemlediğim kadarıyla Amerikan milleti gözünü açar açmaz kahveye sarılıyor. Acayip bir kahve kültürleri var, Starbucks'ların önünde kuyruklar oluşuyor sabahın kör vakti mesela. Zaten çocuklarının önüne kahvaltı niyetine sütlü gevrek koyan bir milletten başka ne beklersin! Çok şükür en güzel kahvaltı bizde sevgili okuyucu. Peynirler, reçeller, yumurtalar, vaktin varsa börekler bilmem neler. Gerçi çalışma hayatına aile boyu katıldığımızdan beri düzenimiz değişti. Yemek kültürümüzü bir kadınların çalışması, iki yemekteyiz programı mahvetti zaten!

Ben bunları söylemeyecektim aslında, günün ilk kahvesinin önümde tütüyor olmasının verdiği aşkla kahveden giriverdim söze, sosyolojik tespit yapmadan da bırakmadım işin ucunu. Artık bunlara alışmış olmalısınız zaten. :)

Sadede hızlı geleyim: Dün gece rüyamda, çalıştığım sitenin 1 numaralı kapısının önünde, şaşalı kadın kıyafetleri giymiş bir Hulusi Kentmen'in (!) Evlilik Okulu programını sunduğunu ve her nedense programda çocukların yarıştırıldığını gördüm.

Evlilik Okulu'nu anladım, hep onu dinliyorum bu günlerde. Annem çocukların yarıştırıldığı şarkı yarışmasını izliyordu geçen gün, konsepti de ordan aldık diyelim, lakin Hulusi Kentmen nerden çıktı onu anlamadım. Ne filmini seyrettim ne aklıma getirdim uzun zamandır. O yüzden bu rüyanın çok büyük şeylerin işareti olduğunu düşünüyorum! Mesela süper bir iş. :)

Bir halam var, en büyük hayali zengin olmak olduğundan kendi gördüğü ve başkasının anlattığı bütün rüyaları zenginliğe yorar. Benimki de o hesap, hatta ben bir adım ileri gidip sizin gördüğünüz rüyaları bile kendim için yeni ve güzel bir işe yorabilirim. O kadar umutsuz durumdayım maalesef. :)

The loser of all times

noreply@blogger.com (Derya) — Sat, 21 Nov 2009 09:24:00 +0000

Uzun zamandır okumaya zaman ayırmıyorum. Arada derede, boş kaldığım kısa zaman aralıklarında, sırf o anı doldurmak için okuyorum. Oysa eskiden en önemli işim okumaktı, diğer işleri arada kalan boşluklarda yapardım. Koca koca kitapları iki günde bitirdiğimiz zamanlardı onlar. Ama şimdi okumayı nasıl ihmal ediyorsam, o zaman da hayatı ihmal ediyordum. Hiçbir şeyin ortasını bulamam zaten!

Bu akşam gitmemiz gereken bir nikah var. Erken bir saatte olduğu için araya plan sıkıştıramıyorum ama bir iki saatlik bir boşluğum olacak. Fincan fincan çay eşliğinde battaniye altı kitap sefası için yeterli bir süre. Ama yan odadaki bilgisayarın, Sauron'un yüzüğü misali "bana geeeel, bana geeeel" fısıltılarıyla ruhumu ele geçirmeye çalışacağından adım gibi eminim. Yani bir irade savaşına daha sahne olacak canım yuvam. Genelde kaybeden taraf ben olurum lakin kütüphaneme daha dün katılmış olan şu güzelim kitapların (bkz yukarıdaki fotoğraf) bilgisayarla olan ezeli savaşımda iyi birer müttefik olacaklarına inanıyorum. Mel'un kompyutır, senin filmlerin varsa benim de kitaplarım var!

Yeri gelmişken, dün akşam When Harry Met Sally'yi seyrettim(ikinci kez.) Güzeldi. :P

Kestirme yolları tercih edecek kadar yaşlı, fantastik kitaplardan vazgeçemeyecek kadar genç

noreply@blogger.com (Derya) — Thu, 19 Nov 2009 10:39:00 +0000

En sevdiğim tür hikayedir. Dikkati kolay dağılan bir insan olduğum için kısa anlatılara daha kolay adapte olabiliyorum. Ama tek sebep bu değil. Daha önce söylemiştim sanırım, olayları değil duyguları okumayı seviyorum ben. Bir insanın başından geçenlerden çok, bunlar karşısında düşündükleri ve hissettikleri ilgimi çekiyor. Bunu da en net hikayeler anlatıyor bence. Kişilerin iç dünyalarını anlatmayan hikayeler de var tabi, onlar da çoğunlukla gereksiz ayrıntıları atlayarak konunun önemli kısmına odaklanıyor. Kısacası anlatılmak isteneni en kısa yoldan anlatıyor. İnsan belli bir yaşa gelince (bir ayağım çukurda malum) kestirme yolları tercih ediyor sevgili okuyucu.

Bu girizgahın sebebini anlamışsındır: Senin Hikayen bitti. Beğendim. Hayatın içinden belli noktalara odaklanmış, kişilerin iç dünyalarını ortaya seren hikayelerden oluşuyordu. En sevdiğim tür yani. Yazarın adını yazdım aklımın bir köşesine, bir sonraki siparişimde değerlendirmek üzere.

Şimdi fantastik bir üçlemenin ilk kitabı olan The doomspell'e başlıyorum. Bir pasajda rasgele bulmuştum bunu, devamını bulmam da epey zor olacak. Olsun, şimdiden dertlenmeyelim, bir fincan çay koyup okumaya başlayalım: The Witch descended the dark steps of the Palace...

Geleneksel Deryamisal Karar Akşamları

noreply@blogger.com (Derya) — Wed, 18 Nov 2009 08:24:00 +0000

Nevzat Tarhan'ın bir kitabını almak üzere girdiğim Kitapyurdu'ndan dört kitapla çıktım sevgili okuyucu. Ama kendime kızmayacağım bu sefer. Sefam olsun boşver. Hepsini de seçerek, severek aldım ve eninde sonunda okuyacağım. Don't worry! Everything's under control! :P

Dün akşam geleneksel Deryamisal karar akşamlarından birine daha evsahipliği yaptı oturma odamız. Kütüphane raflarından bir kaç kitap, üç farklı Arapça gramer kitabı ve Mastering English adlı, gerektiğinde silah olarak kullanılabilecek kadar ağır İngilizce gramerimi çıkarıp masanın üzerinde topladım. Kitapları uzun uzun inceledim ama ancak sabah karar verebildim ne okuyacağıma: The doomspell. İngilizce'yi çok boşladım bu günlerde, yardımı olur diye düşündüm. Sonra da evde unuttum iyi mi! Çok bedbahtım bu konuda, lütfen üstüme gelme! Allah'tan normalde iki saatte bitirebileceğim senin hikayen'i fena halde ağır okuyorum da elimde okuyacak bir şeyler var bugün. ('Her şeyde bir hayır vardır' konulu kıssa)

Arapça gramerleri toplamamın sebebi ise tekrar başlayıp başlamayacağıma karar vermekti. Sonuç negatif. Allah ömür verirse bir gün başlayacağım yeniden ama şimdi değil.

Mastering English'i de kaldığım yerden bir bölümcük olsun çalışmak üzere elime aldım, bir süre yüzüne bakıp kapadım.

Bunları Penelope adlı filme ara verdiğim bir sırada yaptım(güzel filmdi bu arada.) İlmin önündeki engelin ne olduğu belli yani. Zaten filmlere bu kadar vakit ayırmaya devam edersem yakında öğrenme ihtiyacı da hissetmeyeceğim sanırım. Allah öyle bir zamandan korusun hepimizi.

Hal-i Hazır (13 Kasım 09)

noreply@blogger.com (Derya) — Fri, 13 Nov 2009 14:31:00 +0000

*Misal kitaplardan senin hikayen'i okuyor.

*Günlerden cuma olduğu için maneviyatı diğer günlere göre daha iyi. Bol bol dua etti, Allah kabul etsin.

*Sabah başı ağrıyordu ama hafifledi çok şükür. Yine de ekrana bakmamaya çalışıyor. Zaten yazarken klavyeye bakar daha çok. Bu yüzden kankalarından biri tarafından hor görülmüşlüğü var ama cevabını layığıyla verdiği için gönlü rahat.

*Cafe Crown'ın fındıklı ikisi bir aradasından içiyor şu anda. Birazdan bankaya gidecek. Giderken telefonundan "Evlilik okulu" programının 17.01.2009 tarihli kaydını dinleyecek. Bütün müziklerini sildi biraz önce ama muhtemelen yeniden yükleyecek. Hep öyle yapıyor çünkü.

*Dün akşam Coraline'i seyretti ama erkek kardeşi bilgisayarda daha önemli bir işi olduğunu iddia ettiği için yarım bırakmak zorunda kaldı. İzlediği kadarını ürkütücü buldu ama devamını merak ediyor.

*Haftasonu için kuzenini ağırlayacak. Birlikte sinemaya gidecekler, muhtemelen 2012'ye. En yakın arkadaşıyla yaptığı alternatif bir plan daha var. Lakin biraz önce bir sohbet daveti aldı ona icabet etmeyi hepsinden çok istiyor.

*Ve Misal bu yazıya başladığından beri ikinci kez bankaya gidiyor...

İşi bitenler ve adaylar, ciddi konular bunlar!

noreply@blogger.com (Derya) — Thu, 12 Nov 2009 15:03:00 +0000

Yaş ilerledikçe, yaş ilerleyip de hafızam balık modeline kayınca okuma zevkimde de kaymalar gerçekleşti sevgili okuyucu. Bir zamanlar tarih hastası olan bendeniz, kısa bir süre önce "tarih değil bilim insanı" olduğuma karar vermiştim hatırlarsanız. O konuda da bir şey yapmadım tabi ama en azından şunun ayırdına vardım: tarih okumaları bana bir şey katmıyor, çünkü ayrıntıları aklımda tutamıyorum! Babil'de Ölüm İstanbul'da Aşk'ın tek olumsuz tarafı da sonnnnnn derece ayrıntılı bir kitap olmasıydı zaten. (Konuya birden nasıl girdim ama, heyt be!)

"Kitap, kendisini Mecnun'la özdeşleştiren bir el yazmasının yüzyıllar süren hayat yolculuğunu kendi dilinden anlatıyor." Bu cümleyi bana 20'li yaşlarımın başında kursaydınız kitabı elinizden koparırcasına aldığım gibi bitirmeden de bırakmazdım. Lakin artık bu tür bana hitap etmiyor, iyice anladım. Yani sorun sen değilsin İskender, benim!

İskender Pala Osmanlı tarihi konusunda seni, beni, hatta kendini aşmış bir insan. Baş karakter olan el yazmasının yolu pek çok tarihi karakterin hayat öyküsüyle kesişiyor, böylece onların dönemlerine şahitlik etmiş oluyor. Ama asıl hikaye yolculuk boyunca arka planda sürmekte olan gizemli kovalamaca ve kitabın Leyla'ya duyduğu büyük aşk ile ilgili. Benim aklımda kalan (yada aklıma yatan) kısmı da orası zaten! Ben duygularla, düşüncelerle, ana karakterlerin başına gelen olaylarla ilgileniyorum. Benim için hikayenin birincil olması önemli yani. Bu yüzden tarih kitapları bana göre değil. Bu yüzden Babil'de Ölüm İstanbul'da Aşk bana göre bir kitap değildi. Gerçi el yazmasının ve kovalamacanın varış noktasını anlatan son iki bölüm benim açımdan hikayeyi kurtardı ve aklımda güzel bir tad bıraktı ama ikinci bir kez okutacak kadar değil. Yine de gizemli hikayeleri ve tarihi romanları sevenlere gönül rahatlığıyla tavsiye edebilirim: Okuyunuz, okutunuz kardeşlerim!

BÖİA'dan sonra yeni bir kitaba başlamaktansa ne zamandır ara kitap olarak süründürdüğüm Fotoğraf Teknik Okumaları'nı bitirmeye karar verdim. Zaten bir şey kalmamıştı, bitirip öyle geldim yazmaya. Temel fotoğrafçılık teknikleri fotoğraflar üzerinden anlatılmış kitapta. Ayrıca, sadece teknik değil içerikle ilgili ipuçlarına da yer verilmiş. Fotoğrafla ilgilenen herkese kesinlikle tavsiye ediyorum bu kitabı, kütüphanenizde bulundurun derim.

Bundan sonra ne okuyacağıma karar vermedim henüz. Eve gidip kütüphanemi süzmeden, adayları cidi bir incelemeden geçirmeden bir şey söylemek zor. Kitap seçmek ciddi iştir okuyucu, şakası olmaz!

And the Moscar goes to...

noreply@blogger.com (Derya) — Wed, 11 Nov 2009 11:21:00 +0000

Dün akşam misafirlerimiz vardı. Onlar gelmeden önce evi toplamam, annem gelene kadar eşlik etmem ve hizmetlerini görmem gerekti. Tüm bu işlemler sırasında mantar sote pişirdim bir de. Anladım ki ben yüksek tempolu çalışmaların insanıyım okuyucu(bak sen!) Ortada koşturup durmayı, zamanla yarışmayı filan seviyorum. Şu anki işimi sevmeme nedenlerimden biri fena halde durağan bir iş olması olabilir mi acaba? Aynı şeyleri yapıp durmak istemediğim için muhasebeci olmaktan ölümüne kaçtım ama iş hayatı eninde sonunda tekdüze bir hayata mahkum ediyor insanı, hangi mesleği icra edersen et farketmiyor. Neyse acılanmayalım, zira konumuz bu değil.

Yukarıdaki paragrafın geleceği nokta aslında şuydu okuyucu: bu kadar iş yaptım ama azmettim bir de film ekledim akşam rutinime: Wicker Park. Filmi çok sevdim, o kadar ki yeni kayıt linkine bir türlü varamayan elime can geldi! "Bir iki şey yazayım şu film hakkında" dedim. Ama söz konusu Misal olunca bir iki cümleyle bitirmek ne mümkün, sadece girizgah bile iki paragrafı kaplıyor!

Tamam tamam filme geçiyorum. :)

Konuyu söylemiyorum çünkü giriş-gelişme-sonuç şablonuna oturtulmamış senaryo. Bir ileri bir geri gidiyoruz film boyunca. Tek söyleyebileceğim özgün bir kurguya sahip güzel bir aşk filmi olduğu. Şimdi ne olacak diye tırnak kemirtiyor, ardından klasik ama güzel bir sonla bitiyor. Tabi akılda kalan bir iki pürüz var ama o kadar olur. Sıkı eleştirmenliğe meyledip de anlatılmak istenen duyguyu berbat etmenin gereği yok.

Bu arada filmi asıl götüren oyuncudan bahsetmezsem olmaz. Josh Hartnett'ı ilk kez Faculty de uyuşturucu satıcısı liseli rolünde izlemiştim. O zıpır oğlan ne ara jön oldu, melul melul bakmayı öğrendi de "en güzel aşık rolü yapan aktörler" listemde (!) birinci sırayı ele geçirmeyi başardı bilemedim. Bir iki gün içinde yeni bir aşk filmi izler ve o ünvanı kendisinden söke söke alacak bir beyefendi ile karşılaşırım kesin ama o zamana kadar mevki sahibi Josh Hartnett'dır. Güzel oynadı, haketti kerata! :P

Hamarat Misal

noreply@blogger.com (Derya) — Fri, 06 Nov 2009 16:26:00 +0000

Ben mutfak işlerinden pek anlamam okuyucu, boş umutlara kapılma! Yaptığım yemekleri en çok ben yerim, ailemin güzide bireyleri açlıklarını giderene kadar yer, ikinci porsiyona meyletmezler. Hamur işinden hele, hiç anlamam. Kek bile pişiremem. Bir iki aperatifi, yıllardır yapıyor olmaktan gelen alışkanlıkla doğru düzgün yapabilirim ancak. Zaten evdeki herkes çalıştığı için öğün kavramı yoktur bizim evde, ne akşam yemeğini birlikte yeriz ne kahvaltıyı. Kendi başımıza da öğünler üzere yaşamıyoruz maalesef, canımız ne zaman ne isterse onu yiyoruz. :(

Bu girizgahın ardından, dün, akşam saatlerinde, kendimi öz irademle mutfağa kapatıp tüm cevvaliyetimi seferber ederek yemek işine sarılmış olmama eminim sen de şaşarsın sevgili okuyucu!

Amacım beşamel soslu (bak bak bak) fırında patates gibi bir şey yapmaktı. Lakin uzun süredir buzdolabında ikamet etmekte olan kabaklar ve kıymanın dramı gözlerimi yaşartınca aynı anda kabak yemeği de yapmaya karar verdim. Çok yorucu ve tuhaf bir şekilde tatmin edici bir deneyimdi. Maalesef sonuç bölümü gelişme kadar tatmin edici olmadı! Ama üzülme okuyucu, hiç sorun değil. Dün akşamki deneyimden (hem yemek pişirmek hem fotoğraf çekmek) öyle keyif aldım ki bunu sık sık yapacağımı hissediyorum. Böylece zaman içerisinde gelişip, bir gün Emine Beder'e rakip olmayı planlıyorum. Bu planım doğrultusunda kendime bir adet Emine Beder bonesi almak üzere mekanı terkediyorum. Esen kalın!

Ağlamak istiyorum!

noreply@blogger.com (Derya) — Tue, 03 Nov 2009 08:55:00 +0000

Mare hatırlatmasa 200. postu boş geçecektim. Halbuki dile kolay TAM 200 yazı olmuş! Bir kutlamayı hakediyor diye düşünüyorum ve kendime bir adet çikolata ısmarlıyorum. Bu bloğun güzide okuyucuları, haydi el ele verip kitlesel bir harekete ön ayak olalım. Altı kişiden nolur demeyelim, çikolata yiyelim. :P

Bu yazı için seçtiğim resim de konuyla gayet uyumlu. İki yüz yazılık deneyimli bir blogger olarak ilk karglog (ben uydurdum bunu, evet) hediyemi almış bulunmaktayım. Fotoğraftakiler de paketten çıkanlar. Her ne kadar bunu gönderene kadar başının etini yemiş olsam da Sacidu'ya bu inceliğinden dolayı teşekkür ediyorum. :) Cd dışındaki sürpriz hediyelerim çok güzel düd, özellikle hasır şapkalı kaplumbağaya bayıldım. Korkarım o nikah şekerini paralayıp kaplumbağayı kütüphaneme koyacağım. :P

Son olarak beni bu günlere getiren sevgili okuyucularıma da teşekkür etmek istiyorum. Sizin güzel destekleriniz olmasa yılın blogger'ı seçilemezdim. (Ondan gönderdin di mi bunları düd, yılın blogger'ı benim di mi?) Nice 200 yazılarda buluşmak dileğiyle veda eder, yatağımda ağlamak üzere Hülya Koçyiğit misali koşmayı bir borç bilirim. :P

Çok korkuyorum! :)

noreply@blogger.com (Derya) — Fri, 30 Oct 2009 12:43:00 +0000

Dün, Bir Bulut Olsam'ı seyrederken bir kere daha hissettim kardeşceğizimin eksikliğini. Türk izleyicisinin tipik örnekleri olarak, dizi izlerken bin türlü yorum yapar hatta yaşlı kadınlar gibi beddua filan ederiz biz. :) Ancak öyle zevki çıkıyor çünkü. Dün akşam da bir başıma olmama rağmen azmettim: Harun'a gıcık oldum, doktora iç geçirdim, Asiye'ye güldüm, Narin'e üzüldüm. Ve tabii ki bunları yüksek sesle ifade etmeye özen gösterdim. :) Eski performansımı korudum anlayacağınız ama yanımda Harun'un ölmesi için mütemadiyen dua eden bir Ebrumisal olmadığı için zaman içinde ben de "cool" izleyici moduna geçiş yapacağım korkarım. :P

Bu arada Biskrem'in elmalısını deneyen var mı? ~~Başarılı bir çalışma~~. Çok güzel. :)

Ortak okuma başlıyor

noreply@blogger.com (Derya) — Wed, 28 Oct 2009 10:20:00 +0000

Şahidin Gözleri bitti. Güzeldi ama katili buldum. Artık Agatha'nın dilini çözdüm zaten, hiç şaşırmıyorum sonlarda.

İkna'dan sonra Sakar ile ortak okuma yapacağımız Babil'de Ölüm İstanbul'da Aşk'a başlamaya karar verdim. Lakin karar alımı sırasında evini süpürmekte olan Sakar Hanım hemen başlamamam için beni tehdit edince kitabı çantama atmakla yetindim. Böyle zamanlarda elime aldığım ara kitabım Fotoğraf Teknik Okumaları'ndan bir kaç sayfa okuyarak doldurdum akşamımı.

Biraz önce günde beş bölümle sınırlandırmaya karar verdik okumamızı. O nedenle ikinci bir kitap daha seçmem gerekecek sanırım. Yada belki ara kitapları bitiririm bu arada. Neyse akşam eve gidince karar veririm artık.

Edep Yâ Hû!

noreply@blogger.com (Derya) — Wed, 28 Oct 2009 06:55:00 +0000

Biraz önce bir blogda okuduğum şeyden dolayı dehşet içindeyim.

Spencer Tunick adlı fotoğrafçı bozması kendi gibi binlerce akıl yoksununu bir alanda toplayıp, çırılçıplak soydurup, mezbaha usulü istifleyip fotoğraflarını çekiyormuş! İnsanoğlunun kendini aşağılama çabaları nereye varacak bilemiyorum!

Jane Austen - İkna (Persuasion)

noreply@blogger.com (Derya) — Tue, 27 Oct 2009 13:34:00 +0000

Çabucak bitti, güzeldi. Okuduğum diğer kitaplarından farklı bir tarafı vardı ama tam olarak çıkaramadım ne olduğunu. Artık bir sonraki okumada inşaallah. :)

Elin mahkum büyüyeceksin!

noreply@blogger.com (Derya) — Mon, 26 Oct 2009 14:31:00 +0000

Biraz önce Ebrum aradı. Otobüse binmek üzerelermiş. Bir haftalığına Akçay'a gidiyorlar. Orada bu mevsimde ne yiyip ne içecekler bilmiyorum. :)

Kına gecesinden bu güne kadar o kadar çok insanı karşılayıp ağırladım ki sosyal becerilerimde gözle görülür bir iyileşme hasıl oldu. :) Müzmin sosyofobik Deryamisal kişisi adeta bir sosyal kelebeğe dönüştü. Ordan oraya sekerek, tanıdığım tanımadığım herkese ışıklar saçarak görevimi sonuna kadar yerine getirdim, mutluyum gururluyum. :) İnsan herşeye alışıyormuş sevgili okuyucu, ben de bir süre sonra kalabalığa alıştım. Hatta hem kınada hem de nikahta bizi yalnız bırakmayan bir ailenin bir dahaki haftasonu yapılacak düğününe gitmeye karar verdim. Bunu duyan annemin yüzündeki ifadeyi görmenizi isterdim. Sevinç gözyaşlarına boğulmamasının tek nedeni şaşkınlığının büyüklüğüdür. :)

Nikahtan ve takı töreninden sonra birinci dereceden akrabalarla beraber yolculadık Ebru'muzu yeni evine. İnsan bir tuhaf oluyor yahu. Yine de, eve onca kişiyle beraber dönüp de curcunaya ve hizmete kaldığınız yerden devam edince kaybınızı farketmiyorsunuz. Ne zaman ki ertesi günün Ebru'nun bulaşık sırası olduğunu hatırladım o zaman içime çöktü ayrılık acısı. :) Valla şaka değil. O anda farkettim evimizdeki düzenin artık değiştiğini, çok yakınımızda olsa da artık o düzenin bir parçası olamayacağını. Dün akşam üzerime geçen yirmi dokuz yıldan daha büyük bir şey devrildi sanırım.

Kınalı Ebru :)

noreply@blogger.com (Derya) — Sat, 24 Oct 2009 07:11:00 +0000

Ortanca Misal Ebru'nun kınagecesini yaptık dün. Güzel, neşeli bir akşamdı. Yeni gelin mahçup olur diye düşünenlere Ebru'nun bulduğu her fırsatta oynadığını söylemek isterim. Değiştirin tozlanmış fikirlerinizi. :)

Kına gecesi sahibi olunca durum bayağı farklı oluyormuş, sıkılmaya vaktim olmadı diyebilirim. Bütün gece fotoğraf çektim ve misafirleri karşılayıp yolculadım. Kalan vakitlerimi de "neden oynamıyosun?" diyenlere "bi düşün bakalım niye?" demekle geçirdim. Herkese aynı cevabı verdim çünkü bir saniyelik düşünme faslı beni hatırlamalarına yeter diye düşündüm. :)

Ebru'ya yakın performans gösterenlerden biri de Civciv'di. Özellikle aynaların karşısında yaptı figürlerini, nasıl göründüğünü anlamak için! Sakar yandın dostum sen! :)

Göz açıp kapayıncaya kadar geçti akşam. Şimdi önümüzde nikah var, o da bitince rahata ereceğiz inşaallah. Lakin benim çilem ondan sonra da bitmiyor. Pazartesiden itibaren kınada çektiğim 400'e yakın resmi düzenlemem ve sahiplerine ulaştırmam gerekiyor. Allah yardımcım olsun. :)

To my sisters, Ebru and Pelin...

noreply@blogger.com (Derya) — Thu, 22 Oct 2009 15:12:00 +0000

Merlin dizisine takmış durumdayım! Bütün bölümlerini seyretmekle yetinmedim bir de internetten dvd extralarını buldum onları izliyorum boş vakitlerimde. Bu ara can sıkıntımın yegane tedavisi Merlin. İçinde bulunduğum bu acınası durumu faydaya çevirmeyi başardım ama: diziden alıntıları, söyleşileri filan çeviriyorum boş zamanlarımda. Zaten bildiğim İngilizce'nin yüzde seksenini bu tür zıvırtılara borçluyum. Gerçi sakıncaları da var bunun, çok önemli kelimelerin çoğunu bilmezken büyücü kelimesinin altı yedi farklı karşılığını bilmek gibi. :P

Merlin sürekli olarak izlediğim ilk İngiliz dizisi. Cnbc-e 'deki diğer İngiliz yapımlarını izlemedim. Harry Potter dediğin de bir film nihayetinde, başı sonu belli. Yani ilk kez İngiliz aksanıyla bu kadar sık muhattap oluyorum. Sonuç olarak elimde olmadan aksanımda kaymalar başgösterdi, R'ler kaybolmaya L'ler toklaşmaya başladı. :) Merlin'in oyuncuları (canlarım benim:) bıcır bıcır konuştukça bende de better'a "beta" deme isteği hasıl oluyor, n'apayım. Bu durumdan en zararlı çıkan kişiler de kızkardeşlerim. Canımın sıkkın olduğu anlarda İngilizce konuşmak (-maya çalışmak diyelim:) gibi bir eğilimim var çünkü! "I decided to speak in English" deyip kollarına yapışıveriyorum. Okey diyip kaderlerine boyun eğiyor garipler. İşte bu yüzden bu yazıyı Merlin'e değil Pelin ile Ebru'ya ithaf ediyorum. :P

Birthday favor

noreply@blogger.com (Derya) — Wed, 21 Oct 2009 06:51:00 +0000

Kitaplarım iki gün önce geldi ama yazmaya fırsatım olmadı. Bu hafta geçsin okuma hızım da yazma sıklığım da artacak inşaalah. İnşaallah. :)

Jane Austen'ın İkna'sı sepetimde uzun süre bekledi. Şu anda da çantamda, boş anlarımda okunmayı bekliyor.

Fatma Karabıyık Barbarosoğlu'na (Allah kolaylık versin kendisine imza günlerinde) kitapyurdunda öylesine gezinirken rastladım. Öykü kitaplarını çok severim, Bu kitap da güzel yorumlar almıştı. İnşaallah pişman etmez.

Diksiyon kursuna tembelliğimden yazılamadım malum. Sabırsızın teki olduğum ve de her şeyi kitaplardan öğrenebileceğimi sandığım (!) için diksiyonla ilgili kitapları araştırmaya başladım. Daha kapsamlı görünen başka bir kitapla bu kitabın arasında kaldığımda kendini daha kolay okutacağını umarak bunu seçtim.

Beden diliyle ilgili bir kitabı ne zamandır istiyordum. Hatta konuyla ilgili başka bir kitabı bekletiyordum sepetimde. Siparişi verdiğim gün biraz daha araştırayım dedim ve Hz Peygamber'in Beden Dili'ni gördüm. Kitabın ilk bölümleri beden dili konusuna genel olarak yaklaşırken son kısımları Peygamber Efendimizin hal ve tavrı üzerine yoğunlaşmış. Akıllıca bir seçim yaptığımı düşünüyorum. :)

Yukarıda da yazdığım gibi Jane Austen'ın İkna'sına başladım. Evde Agatha'dan Şahidin Gözleri kitabını okuyorum aklıma estikçe. Sanırım şimdilik bu ikisi yeter. :)